थौं जिं बांलाक थुइ

प्रा. नर्मदेश्वर प्रधान

जिगु ग्वाय् तुयू। छ्यंया सँ हाकु। खनीपिं अजूचाइ। गुलिस्यां न्यनी। थ्व छु जूगु? छ्यनय् सँ छिना तल जुइ। गुलिस्यां संका याइ। ग्वाय्यात छाय् पक्षपात। हायेकीपिं दइ। ग्वाय् तुइ-तुइ धाःगु जक मखु। तुइसे हे च्वं। पूरा। हाकूगु छपु हे मदु। सँय् धाःसा तुयूगुलिं भ्याः हे मथ्यूनि। थी फुगु मखु। उत्सुक जुयाः न्यना च्वनीपिं दइ। गुलिस्यां हायेका च्वनी। छ्यं हाकु ग्वाय् तुयू। गय् जूगु। छ्यं थुवाः। ग्वाय् थुवाः। पाः ला? छम्ह हे खः ला? मनोरञ्जन यायेत स्वइ। जिं नं न्यनीपिंत मनोरञ्जन हे बीत स्वये। लिसः बी। च्वंनिसें तुयुया वयेमाःगु खः। क्वंनिसें तुयुया वल का। छु याये?
जिं ग्वाय् लहिना। कारण दु। छगू भाकल। स्वयातं मधया। पाजुपिंथाय् वने। तःमां चिमांपिं नाप लाइ। ‘बाबु, खाना छ्व रे सुचुक्क व ग्वाय्। तुइसे च्वंगु। गुलि बुरा जुइ मास्ते वःगु।’ खः नं खः। खाना छ्वःसा तुयू ग्वाय्या समस्या दइ मखु। अःपुक हे समाधान जुइ। तर जिं मखाना। लहिना तया। यक्व दयेधुंकल। भाकल यानागु। थ्व कलाः नं मसिउ। वयात नं गबलें मधया। ‘छिमि भाजुयात ग्वाय् खायेकी। व तुइसे च्वंगु फिफि ग्वाय्। स्वये हे मजीक। बुरा थें। अज्याःगु बांलाःगु ख्वाः।’ मय्जुयात गुलिस्यां ह्वाना हइ। पम्प तइ।
अचानक जिं खाना। सफा चट्ट। ग्वाय्या थाय् पिच्चुसे च्वनी। भाकल छखे लाइ। मतिइ लुल। भाकल पियां मलाये धुंकल। ल्वःमंकाः छ्व। मतिइ धया। ग्वाय् खाना। म्ह्याय्चिया मचा छम्ह दु। वं दः ‘ग्वाय्बाः’ धाइगु। ग्वाय् खाना। वं खनीं। छु धाइगु जुइ। आः वं ‘ग्वाय्मदु बाः’ धाइगु ला। खनिंपिंसं धाइ। ‘बस, आः तिनि ल्वल। ल्याय्म्ह खनेदत। स्वये हे मजीक तुयू ग्वाय् लहिना। बुरा जुया जूम्ह। बांलात। ल्याय्म्ह खने दत। गुलिस्यां च्वछाइ। जितः धाःसा मसिउ छाय् थें। गुखुन्हु ग्वाय् खाना। घडीया सुइ अःखतं चाःहीका च्वनागु अनुभूति जुइ। जवरजस्ती। बिचाः वइ। ल्हातं जवरजस्तीं सुइ चाःहुइका छु याये। इलं थःगु ला ला का हे काइ। सुनां पने फइ ।

छगू ज्याझ्वः। डा. प्रा. श्रीधर लोहनी नाप लाइ। पलख जितः तुंक स्वइ। गजव चासंे धाइ। ग्व छंगु ग्वाय्। व तुइसे च्वंगु। गन छ्वया?’ लिसः बिया। ‘डाक्टर साहेब, जिगु ग्वाचय् बुरां थिल। जिं उकिं लिना छ्वया।’ डा. लोहनीयात जिगु लिसः सन्तोषजनक मजुल। वं न्ह्यसः तल। ‘नर्मदेश्वर ! बुरां थिल धका। छं शरीरय् छु निं लिना छ्वयेगु? ध्यना छ्वयेगु? थ्व सम्भव जुइ ला?’ डा. लोहनीया खँ जितः आछुआछु याइ। सात्तुसाला खँ न्ह्याके। ‘सम्भव जूगु ली, ध्यने। मजूगु छु याये।’ निम्हं न्हिले। खँल्हाबल्हा न्ह्याइपुइ। शरीरय् गबलें जँ स्याइ। गबलें पुलि। गबलें न्हाय्पनय् समस्या। गबलें न्हासय्। डाक्टर क्यने। वासः बी। नये। डाक्टरतसें धाइ। ल्वय् मखु थुपिं। उमेरं जूगु। थामथुम यायेगु। वहे वासः। डा. लोहनीया न्ह्यसः लुमनी। ‘नर्मदेश्वर ! बुरां थिल धका शरीरय्। छु निं हिली, छु निं ध्यने ! सम्भव जुइ ला ?’

कलाःयात धयाच्वने। ‘स्व। उमेर वनी। बुराबुरी जुइ का। ल्वाये मजिउ। शान्ति नक्सां च्वनेमाः।’ मय्जुं लिसः बी। ‘ल्याय्म्हबलय् नं ल्वाये मजिउ। बुढेसकालय् जक छाय् !’ जिं खँ तने। ‘मखु ल्याय्म्हबलय् कचकच हाले। ल्वापु जुइ। मय्जु थःछेँय् वनाः सू वने फइ। भाजु न्हिच्छि पिने तना बी फइ। उमेर वनी। बुराबुरी जुइ। थहां क्वहां जुइ थाकुइ। अन थन वना तं क्वलाके फइ मखु। थज्याःबलय् तं। कचकच। अभिसाप जुइ। परिवारया घेरा चीब्याना वनी। काय म्हाय्, छय् छुइ थःथःगु लँय् वनी। बुराया बुरी। बुरीया बुरा भर जुइ।’
मनू निकः मचा जुइ। धाइ। छकः मचा ई हे जुल। मेगु बुढेस कालय्। उमेर वं लिसे मचा ईया खँ लुमनी। मांबौया मुलय् द्यनागु। मां नं दुरुजा न्हाया नकीगु। छ्यं उसिउसि यानाः थ्यनीगु। द्यनेबलय् सिलः फायेकी। निभालय् चिकं बुकी।
जिगु छेँ न्ह्यःने। छगू लु लुमनी। कृष्णसुन्दर। छम्ह वृद्ध। निभालय् ग्वःतुला च्वनी। कलाःया मुलुय्। मचा थें। किरण बाज्या। उमेर वनी। ल्हाःतुतिं ज्या बी मखु। मय्जुं वयात चम्चां जा नकाः च्वनी। मचायात थें। दुर्गाप्रसाद। उमेर वनी। मचा थें जुइ। कलाःम्हं सिलः फायेकी। मचायात थें थ्यनी। फुक्क स्वये। खंके। मतिइ च्वनी। जि नं अथे हे जुइ तिनि। वृद्ध जुइ। मचा जुइ। मांबौ दइ मखु। श्रीमती लिधंसा जुइ। ग्यासें वइ। मय्जु नं जि स्वयां म्हो उमेरया मखु। छुं दँ जक पाः। अझ वयागु म्हया छगू निगू अंगया उमेर ला जि स्वया थँ ला धया थें च्वनी। जि तुती मस्याः। पुलि मस्याः। वया पुलिं ज्या मबी धुंकल। मय्जुयात ख्याः याना धाये। ‘छ जि स्वयां क्वकालि। छंगु पुलि धाःसा जिगु पुलि स्वया थकालि थें च्वं। उकिं मखा याकनं ज्यल ।’

गुइदँया उमेरय्। जिमि मांया बाः नं थः मांबौ म्हयाः हालाच्वनी। सकस्यां हायेकी। ‘बाःया मां आः तक गनं दयाच्वनी?’ तर जिमि मांया बाः मचा थें जुइ। सूरवेसूरय् मांबौ सःता हे च्वनी। सकलें न्हिली। जि नं न्हिलागु दु। थौं जि नं उमेर जाजां वइ। कन्हय् जि नं बुरा जुइ। लुमंके। छन्हु जि नं मचा थें जुइ। थौंकन्हय् जितः नं मदये धुंकूपिं मांबौ लुमना वयाच्वनी। जिमि मांया बा नं गुइदँ दयेकाः नं बेसूरय् थः मांबौ छाय् म्हल। छाय् उमित सःतल। जिं थौं बांलाक थुइ ।

साभार सन्ध्या टाइम्स

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.